"Op 17-jarige leeftijd heb ik door een ongeval tijdens een vakantie in Turkije een dwarslaesie gekregen. Ik was een fanatiek voetballer, maar na mijn revalidatie moest ik een andere tak van sport weten te vinden. Na de revalidatie in Utrecht heb ik allerlei sporten uitgeprobeerd: tennis, basketbal, boogschieten, noem maar op, maar echt plezier had ik daar niet in. Skieën is geweldig, maar dat is seizoensgebonden."

Manon, zijn vrouw, vult aan: "Door gezondheidsproblemen kwam Miquel terecht in Maastricht, waar ze hem attent maakten op het revalidatiecentrum Rotterdam dat inmiddels een onderdeel sport had gekregen, o.a. roeien en golfen. Jeroen Coumou (bestuurslid van de NGG) gaf daar voorlichting over golf. Jeroen gaf het eerste zetje aan Miquel! Golf blijkt bereikbaar geworden door de komst van de speciale golfcart, de paragolfer.

Het enthousiasme van Miquel is nu dan ook echt niet meer te remmen: Golf is zijn nieuwe passie." Manon zelf heeft een vorm van rheuma, maar voelt zich de laatste tijd gelukkig aardig goed. Beiden zijn overigens heerlijk positief ingesteld.

De ouders van Manon (Els kent hen via NoBraGolf!) golfen al meer dan 15 jaar. Een geluk is, dat zus Sandra v Eggermondt, golfpro is op Hitland (links op de foto). Sandra steekt er graag alle vrije tijd in om Miquel de kneepjes van het vak te leren. Natuurlijk met aangepaste mogelijkheden. Miquel is helemaal lyrisch over de steun en goede les die hij van Sandra krijgt: "Sandra heeft eerst zélf de golfswing in de paragolfer uitgeprobeerd om de swing via de paragolfer zo goed mogelijk te kunnen overbrengen. Zo kreeg zij er feeling mee en vond ze het evenwicht voor een goede golfswing. Alle vrije lesuren trekt ze ervoor uit om het mij aan te leren. Zonder haar was het nooit gelukt om het golfspel zo snel onder de knie te krijgen. Wat ben ik daar blij mee".

Het golfen begon in oktober 2007 toen de familie van Manon voor een golfweekend naar Duitsland ging. Miquel vroeg Tineke Loogman, voorzitter van de NGG, de paragolfer te leen. Spontaan als Tineke is, heeft ze geen moment getwijfeld en stemde toe. Dat zal Miquel nooit vergeten. Tijdens dat weekend is Miquel niet van de golfbaan geweken: Sandra heeft hem dag in dag uit met het golfspel begeleid. Resultaat was dat hij niet meer te stoppen was en zelfs meteen in de wintermaanden al zijn GVB haalde! Gelukkig mocht Miquel de hele winter de paragolfer van de NGG op de golfbaan lenen. Daar kwam hij ook Piet Hein Streutgers tegen van de Kennemer, die hem meteen aanbood om in de zomer een rondje te komen spelen. "Dat sla ik zeker niet af, maar ik ga wel eerst extra oefenen."

De paragolfer heeft speciale, brede banden waardoor de kans op beschadiging zeer beperkt is, mits je met zorg over de baan rijdt, geen scherpe bochten neemt etc. Bij golfbaan Roxenisse kreeg Miquel Lommerse alle vrijheid om de hele winter door te trainen. Op de green is extra voorzichtigheid geboden.

Natuurlijk wil ook Miquel zoveel mogelijk mee in de vaart van het spel. "Maar alleen al het oplijnen is een kunst op zich. Je moet de paragolfer zo manoevreren dat deze in de juiste slagrichting komt te staan. Dat is iets waar ik me nu fanatiek op ga richten. Ik ben fanatiek in mijn werk en in de sport ... dat zit nu eenmaal in de aard van 't beestje; ik heb altijd de drang gehad om me te bewijzen. Dat is niet anders nu ik in een rolstoel ben beland." Hij voegt eraan toe "Mensen mogen medelijden hebben met degenen die achter de geraniums blijven zitten, niet met mij".

Op zijn zaak heeft Miquel een rolstoel die hij omhoog kan zetten zodat hij een staande houding heeft. Prettig om de klanten te woord te staan maar de staande houding is ook een prima positie voor de bloedsomloop, de darmactiviteit etc. Logisch dus, dat juist het golfspel d.m.v. de paragolfer zo aanbevolen wordt. Het helpt enorm bij de revalidatie van mensen met een dwarslaesie.

Biedt het geen fantastische uitdaging voor een sponsor?